Należy stworzyć katalog, gdzie będzie ona widoczna, np. /dosdisk, a
następnie zamontować ją w tamtym katalogu (zakładamy, że partycja DOS-owa to
/dev/hda1):
mount -t msdos /dev/hda1 /dosdisk
Po literze -t można podać inne systemy plików - zależy jakie masz
wkompilowane w jądro. Przykładowo: -t vfat umożliwia zamontowanie partycji
Windows 95, tak aby były widziane długie nazwy plików.
Jeśli nie wiesz, jakie urządzenie symbolizuje Twoją partycję DOS-ową,
uruchom fdisk.
Odpowiedź jest podobna, jak odpowiedź na pytanie 3.1 - trzeba go zamontować.
Dla większości przypadków jako system plików podajesz iso9660:
mount -t iso9660 /dev/hdb /cdrom
Oczywiście nazwa urządzenia i katalogu są przykładowe.
Pamiętaj, że w przypadku CD-ROM-u, w odróżnieniu od twardego dysku nie podajesz numeru partycji, tylko
nazwę całego urządzenia, np./dev/hdb.
Zakładając, że chodzi o /dev/fd0 (dyskietka, która w DOS-ie jawi
się jako a:):
fdformat /dev/fd0
lub:
superformat /dev/fd0
Następnie należy stworzyć na niej system plików:
ext2fs:
mke2fs /dev/fd0
msdos:
mkdosfs /dev/fd0
mountPolecenie mount umożliwia 'podczepienie' DOS-owej dyskietki jako katalogu
na dysku Linuxowym:
mkdir /stacja
mount /dev/fd0 -t msdos /stacja
Pamiętaj, aby przed wyjęciem dyskietki odmontować ją, czyli wykonać polecenie:
umount /dev/fd0
Odmontowanie jest konieczne ze względu na buforowanie w pamięci operacji
wykonywanych na plikach na dyskietce. Czasami system czeka na wolną chwilę
na wykonanie ich, mimo że wydaje się że zostały wykonane. Jeśli wyjmiesz
dyskietkę nie wykonując umount, może nie być już ku temu okazji...
Jeśli chciałbyś dokładniej wyspecyfikować parametry dyskietki, użyj któregoś
z urządzeń w katalogu /dev, które podają np. rozmiar:
/dev/fd0H1440, /dev/fd0H720 itd. Zapis
/dev/fd1H720 oznacza dysk nr 1 czyli b: w DOS-ie, o
rozmiarze 720 kb.
mtools Pakiet programów mtools - jest to zestaw programów umożliwiających dostęp
do dysków DOS bez konieczności ich montowania. Znajdują się w nim
odpowiedniki poleceń DOS z literką 'm' na początku: mdir, mcopy,
mdel, itd.
Obsługiwane przez jądro systemy plików możesz zobaczyć w
/proc/filesystems. Jeśli masz (tzn. Twój Linux) jądro modularne,
powinieneś też obejrzeć wynik działania polecenia modprobe -l -t fs.
Tak, obejrzyj sobie konfigurację jądra przed kompilacją. Można wbudować w
nie obsługę m.in. HPFS, systemu Maca, Amigi, NTFS, itd. Wszystkie dostępne
systemy plików można obejrzeć w katalogu /usr/src/linux/fs/ po
rozpakowani źródeł jądra.
Ogólnie rzecz biorąc budowa tego systemu plików jest taka, że defragmentuje sie on sam - i-nody skasowanych (u-link) plików są wykorzystywane jako pierwsze przy tworzeniu nowych - defragmentacja następuje samoczynnie. Jeśli jednak się upierasz, to istnieje program defrag (można go znaleźć na Sunsite Mirror).
/proc/kcore. Czy mogę go skasować? Pliki w katalogu /proc są ,,udawanymi'' plikami - w
rzeczywistości nie zajmują miejsca na dysku. Można z nich uzyskać wiele
interesujących informacji na temat działania systemu (więcej przeczytasz w
man proc), a plik kcore jest obrazem pamięci - jego
wielkość odpowiada dokładnie wielkości pamięci. Mowiąc nie-serio, jeśli
chcesz go zmniejszyć, wyjmij trochę pamięci :)).
Załaduj DOS z dyskietki. Napisz:
fdisk /mbr
Gotowe!