Istnieją dwa sposoby zmuszenia ekranu do przewinięcia się. Pierwsza,
zwana "twardym przewijaniem" to pozostawienie tekstu w pamięci ekranu
w bieżącej postaci, ale zmienienie punktu oglądania. Jest to bardzo
szybkie. Druga, zwana "miękkim przewijaniem" polega na przesuwaniu
całego ekranu tekstowego w górę lub dół. Jest to o wiele wolniejsze.
Sterownik konsoli jądra wypisze tekst zaczynający się u górnej granicy
pamięci ekranu, kontynuując aż do dołu, potem znów skopiuje część
dolną na górną, i tak dalej, cały czas używając twardego przewijania
by pokazać właściwą część ekranu. Możesz przewijać w tył aż do górnej
granicy pamięci ekranu używając Shift-PageUp (szary PageUp) i z powrotem
w dół używając Shift-PageDown (szary PageDown), zakładając domyślny układ
klawiatury. Ile można przewinąć w tył wyznacza więc ilość pamięci ekranu
którą masz, i nie możesz jej zwiększyć. Jeśli potrzebujesz przewinąć
więcej, użyj jakiegoś programu który buforuje tekst, jak less czy
screen - używając bufora na dysku możesz wrócić do tego co robiłeś
tydzień temu. (dla xterm można ustawić możliwe przewijanie w tył
dodając linię w rodzaju XTerm*saveLines: 2500 do .Xresources.)
Przy zmianie wirtualnych konsol zawartość ekranu starej WK jest kopiowana do pamięci jądra, a zawartość ekranu nowej WK jest kopiowana z pamięci jądra do pamięci ekranu. Tylko ekran widzialny jest kopiowany, nie całość pamięci ekranu, tak więc zmiana konsoli powoduje utratę całej informacji o przewijaniu.
Czasami twarde przewijanie nie jest pożądane, na przykład gdy sprzęt nie posiada możliwości zmiany punktu oglądania ekranu. Pierwszym przykładem byłą maszyna braillowska, która oddaje zawartość górnej części pamięci ekranu w braille'u. Istnieje opcja używana w czasie ładowania jądra (no-scroll, która mówi sterownikowi konsoli by nie używał twardego przewijania. Patrz bootparam(7)).